Bakit kaya simbang gabi ang tawag sa simbang gabi? Eh madaling araw naman yun.
Sabi nila, pag nakumpleto mo daw yung syam na misa ng simbang gabi ng di nakakatulog, matutupad daw yung wish mo. Kahit ano pa daw yun. Kaso, hindi ako yung tao na tipong nagsisimba linggo linggo. Ang paniniwala ko kasi, as long as naniniwala ka sa kanya at nagpapasalamat ka sa pangaraw-araw ay sapat na. Minsan kasi di ko rin gusto ang ambiance sa simbahan. Di naman kasi lahat ng nagsisimba eh holy. Naaalala ko nga nung huling simba ko eh sakto misa para sa patay. Minsan na nga lang akong magsimba madami pang nagiiyakan.
Nagsimbang gabi ako nung nakaraang taon. Ang problema di ko na naman nakumpleto. Napasarap kasi yung tulog ko nung ika-7 gabi na. Tatamarin na sana ako sa ika-8 kaso tinuloy ko na rin hanggang umabot ng pasko. Maganda ang paligid pag simbang gabi. Madaming nagbebenta ng puto bumbong, bibingka, suman, tas marami ding Christmas lights. Madalas meron ding mga nanle-laser sa mukha na parang myembro ng special task force para sa misa de gallo. Madalas din marami kang makikitang magsyota na ginagawang meeting place ang simbahan tuwing madaling araw. Masarap ding nadadampian ng hamog ng umaga paglabas mo ng bahay. At pag simbang gabi, napapadalas yung pag-gamit ko sa tinatago kong jacket. Pakiramdam ko tuloy lagi akong japorms.
Pag nagsisimbang gabi ako, madalas nagaabang din ako ng mga magagandang babae. Ang problema, yung mga tipo ko eh yung mga tipong laging may kasamang magulang pag nagsisimba. Di ko tuloy matabihan pag kakanta na ng ”Ama Namin.”
Sa ngayon di ko alam kung makukumpleto ko ba yung simbang gabi. Para kasing wala na akong iba pang wish. Parang pag nagwish pa ako sobra-sobra na. Napaaga lang siguro yung dating nung mga hiling ko na di ko naman talaga hiniling. Magsisimba na lang siguro ako para magpasalamat sa lahat at para matutukan ng laser sa mukha..
Tuesday, January 20, 2009
Puto Bumbong
Posted by Cof E. Bean at 10:42 AM 0 comments
Labels: em//o
30 seconds
Dati tumambay ako sa Trinoma. May lumapit sakin na Indian missionary then nagpritch sakin tungkol sa paniniwala nya. After nun, binigyan nya ako ng papel, sabi nya sulat ko daw kahit anong wish ko. Matutupad daw. “Peace of mind” yung sinulat ko. Gusto ko sanang isulat yung tungkol sa greenhouse effect kaso wala din namang advantage sakin. Akala ko manghihingi ng donation nung huli, pero di pala. Pagkatapos nun, wala lang. Di ko na rin ina-ssume na magkatotoo..
Bata pa ako, sobrang naniniwala na ako sa fairy, kay santa at wishes na nagkakatotoo. Naalala ko pa nga nung bata pa ako, binigyan ako nung lola ko ng sobre galing sa El Shaddai, pag sinulat ko daw yung hiling ko dun. Magkakatotoo. Badtrip nga lang, mga usyusera yung mga tita ko. Binuksan ba naman tas binasa yung nakasulat. Hanggang ngayon di pa rin nagkakatoo yung nakasulat..
Nung bata ako, madalas kong hilingin yung mga magic powers, yung pwedeng lumipad, kapangyarihan ng hangin at mind manipulation. Kaso habang tumatanda ako, unti-unti na akong nabubwisit sa mga wish list ko. Pagiging superhero pala yung pangarap ko noon.
Minsan nagwish ako na sana makita ko na yung missing puzzle nung puso ko. Nagtapon ata ako ng piso sa sapa nun. Di ko na rin maalala kung kelan yun nangyari, baka nga sa panaginip lang. Wishes are just wishes daw. May nagsabi na pag dumaan daw sa isang mahabang tunnel yung sinasakyan mo, pigilan mo yung paghinga then make a wish. Pag napiligil mo yung paghinga mo until makalabas ng tunnel, maga-grant daw yun. Kaso yung huling tunnel na nadaanan nung jeep na sinasakyan ko eh wala pang 30 seconds tapos na. Kulang pa nga yung oras na yun para sabihin yung wish ko.
Expect the unexpected. Di ko inaasahan kaso nangyari. Di ko hinanap pero nakita ko. Di ko pinlano pero nagkatotoo. Sa maiksing panahon naging part na sya nung buhay ko. Nagbigay nung reason para maexcite akong gumising kinabukasan. Nagbigay ng peace of mind pag kasama mo sya. Yung parang matagal mo na syang kilala. Masyado lang sigurong mabilis lahat nangyari kaya ngayon mukhang mabilis ding babawiin. Gusto ko sanang maging selfish kaso di ko pa rin talaga kaya. Lagi na lang "bahala ka." Kung ano man maging desisyon nya. Dun na rin ako magiging masaya. Akala ko maifi-fit ko na yung missing piece, kaso baka madelay pa ata. Sana dumating pa yung pagkakataon na mabuo ko pa sya..
Posted by Cof E. Bean at 10:40 AM 0 comments
Labels: em//o
Dream Catcher
"Love is like a roller coaster, yung parang sa EK. Minsan nga lang stucked-up.."
Madalas pag sumasakay ako ng rides, sumisigaw lang ako ng patawa para maitago yung takot. Hehe, akala tuloy nila wala lang sakin yung ganung taas. Gusto kong sumasakay sa matataas na rides. Ang sarap ng pakiramdam na naco-conquer mo yung fears mo. Minsan ang best na solusyon para mawala yung takot eh yung pagtili. Pagsigaw. Paglabas ng lahat ng iyon sa kawalan. Ganun kasi yung madalas kong gawin. Pagkatapos tuloy ng rides, parang naiwan sa inuupuan yung boses ko.
Minsan, mas pinipili ng isang tao na itago yung nararamdaman. Yung tipong ok lang sa kanya kahit damdamin nya ng husto lahat ng sakit na nararamdaman nya. Sabi nila, pag lumuluha daw ang isang tao. Nacoconvert sa teardrops yung emotions na di kayang i-handle ng puso. Pag sobrang lungkot na ng isang tao, pagkatapos nyang umiyak ng sobra-sobra, minsan nagiging ok na sa kanya ang lahat. Nasa isip lang daw ang kalungkutan. Kaso madalas, nasusurpass ng sobrang kalungkutan yung mentality na ganun. Sa huli kinakain pa rin sya ng lungkot.
Kung mahal mo ang isang tao, hindi mo isusuko ang lahat-lahat. Hahayaan mong oras ang magpasya pero hindi mo hahayaang oras din ang magdala ng nararamdaman mo. Baka ma-late ang oras, hindi na nya maibalik yung love na dati antagal mong hinangad na dumating sayo.
"He who breaks a resolution is a weakling, He who makes one is a fool. -F.M. Knowles"
Lapit na din pala ng new year. Parang kailan lang, nagpalipas ako ng bagong taon sa bahay ng kaibigan ko. Ngayon magpapalipas na naman ako ng taon sa bahay ng iba. Daming nangyari sa taon na toh. Once, nagkakwentuhan kami nung isa kong kaibigan sa trabaho. Tinanong nya ako, "Pare, pano kung lahat ng bagay. Lahat ng nangyari in a certain part of your life eh hindi pala totoo? Lahat pala yun eh panaginip lang? Then one time magising ka, anong gagawin mo?" Inisip ko pano kung panaginip lang tong buong taon na to. Siguro kahit sumakit pa ang likod at batok ko sa kakahiga, pipilitin ko pa rin na balikan ang panaginip na yun. Maglalagay ako ng dream catcher sa ibabaw ng kama ko. Mahirap tanggapin na lahat ng nangyari na toh, lahat ng nakilala, lahat ng ligaya at lungkot na naranasan ko eh pawang katha lang ng isip ko. Hanggang ngayon siguro di pa rin ganun kasapat yung lakas ng loob na naiipon ko.
Kung pababalikin ako sa oras, babalik ako para tignan lang yung dating ako. Yung panahong wala pa akong tigyawat. Pero di ako babalik dun para baguhin yung mga nangyari. Hanggang ngayon di ko pa rin maisink-in sa utak ko yung salitang regrets. Minsan may nagsabi sakin tungkol sa destiny. Kung sakaling magbago man yung mga pangyayari. Makikilala at makikilala mo pa rin yung soulmate mo. Yung tipong, lahat ng taong nakilala ko, makikilala ko din sa ibang pagkakataon at ibang panahon. Kung sakaling ganun, di pa rin ako papayag na mairearrange lahat ng nangyari sakin. Gusto ko nang nakilala ko siya ng ganun..
Ayun, hanggang ngayon inaalala ko pa rin yung mga nangyari sa buong taon na toh. Pero isa lang yung di ko pa rin maialis sa isipan ko. Naging parte kayo ng pagkaubos ng buhangin ng glass hour ng taon kong ito. At sana, kasama ko pa rin kayong ibaliktad naman ang glass hour para sa sunod na taon ko.
Masaya ako kasi naging parte ka rin ng taon ko, ikaw ang isa sa pinakamagandang nangyari sa taon na toh..
Salamat :)
Posted by Cof E. Bean at 10:40 AM 0 comments
Labels: em//o