..

Arrrggghhh!!

Raaaahhhh!!

Roooaaarrr!!

GGrrraaaawwww!!

Naaaburido ako ngayon!!

Ewan ko ba?

Siguro kasi dahil nawala yung pambili ko ng merienda o kaya naman..

Dahil sa buhok ko?

Papagupit na nga ako :>

Baseball

Ngayon ko lang to nagawa sa tanang buhay ko. At pinapangako kong ngayon ko lang naranasan ang bagay na toh. Hindi ko alam kung pwede ko bang ipagmalaki o itatago ko na lang ba ito hanggang sa aking pagtanda. Ngunit dahil sa labis na pagkabagabag ng aking kalooban na baka magmulto sila sakin, ibabahagi ko na lang sa inyo ang aking karanasan. Para kung sakaling may mangyari sakin, ay may nakakaalam ng aking storya.

Masaya akong nakaharap sa computer nang mangyari ang krimen na yun. Nagdo-download ako ng mga laro, nag-gagala sa internet at tumitingin na din ng video sa youtube nang may napansin akong kumaluskos sa bintana ng aking kwartong kinalalagyan. Di ito gaanong kalayuan sa pwesto ng computer na kinalalagyan ko kaya narinig ko kaagad ang dahan dahang kaluskos ng paa ng dumaan. Ngunit dala na din ng antok, inisip ko na lang na sa video lang ng aking pinapanuod ang narinig kong kaluskos.

Maya't maya, nakarinig ulit ako ng mga alikuskos na tila galing na naman sa paa. Di ko na pinalampas ang pagkakataong yun at tumayo na ako sa aking kinalalagyan. Liningon ko ang pwesto na pinaghihinalaan kong pinanggalingan ng tunog. Sa paglingon ko, nagulantang ako ng may nakita akong nakapwesto sa higaan ko at akmang may gagawing masama. Maitim sya. Kulay brown na halos ang panlabas nyang kulay at maiitim ang kanyang mga mata. Nagkatinginan kami. Eyes to eyes. Hinihintay ko na lang na kumurap sya para makagawa ako ng isang malupit na hakbang. Nang akmang susunggab na sya sakin, tila ba may AI na nakaprogram sa katawan ko at dinampot ang sandatang nakabalandra sa aking bandang paanan. Nang tumalon sya paabante sa akin ay hinampas ko sya na tila isang bola ng baseball at humandusay sya sa sahig. Gusto kong sumigaw nang mga panahong iyon ngunit walang boses na lumalabas sa aking bibig. Nangyari ang lahat ng iyon sa loob lamang ng ilang segundo. Grabe ang kabog ng dibdib ko ng panahong iyon. Kakaiba ang pakiramdam nang makita ko syang mahilo-hilo sa sahig. Natulala ako ng ilang segundo. Hindi ko alam kung mangingibabaw ang pagkamangha o takot dala ng aking krimen na ginawa. Tinignan ko ulit ang nakahandusay na katawan nya. Gumagalaw galaw pa ang paa nya. Nagdalawang isip pa ako kung gagawin ko ang susunod na hakbang ngunit dala ng takot ay tinuluyan ko nang wakasan ang kanyang buhay.

Sinuot ko ulit ang sandatang aking ginamit panghampas sa kanya. May silbi pa rin pala yun kahit nakanganga na. Hindi ko alam kung itutuloy ko ba o hahayaan ko na lang syang pumanaw sa cerebral hemorage na dulot ng aking pagkakahambalos gamit ang aking tsinelas. Nagdilim na ang paningin ko ng makita kong gumagalaw pa ang paa nya. Agad ko syang inapakan sabay takip ng tenga para di na marinig ang talsik ng kanyang laman. Natulala ako, pakiramdam ko babalikan ako ng kaluluwa nya. Paulit ulit na bumabalik sa pakiramdam ko ang anim nyang paa at brown nyang pakpak. Baka balikan ako ng isang libo nyang kamag-anakan.

Sa ngayon, napagtanto ko na dapat ay nagsasara pala ako ng bintana para hindi ako pasukin ng ganung nilalang..

...

Mahigit 2 years na din nung huling kita ko sa kanya,

Sya ang unang babaeng dahilan kung bakit may heartbeat ako..

Kaso di sya yung unang babaeng sinabihan ko ng "Mahal Kita"

Kaya ngayong araw na toh..

Binabati kita..

Maligayang Araw ng Ina :)

..

Parang ibang tao ako.

Parang may sumapi sakin na kung sino.

Parang papanaw na ako bukas makalawa.

Bakit ba ang bait ko nitong mga nakaraang araw?

Bakit ba ang sipag ko ngayon?

Siguro, dahil dun sa footlong na nakain ko -_-

...

Sa di maipaliwanag na kadahilanan, gusto kong mapanuod ulet ang "My Sassy Girl". Ewan, na-miss ko lang siguro talaga si Dianne. Kaya yung korean na chix na lang yung pagnanasahan ko.. waaaa! O.O

merlion

Ayun wala na siguro. Kung sa bagay thankful ako sa destiny kasi nagkaroon ako ng chance makasama sya.

Masyado lang talagang malayo ang Singapore. Sabi ko na nga ba eh, kaya mainit yung dugo ko dun sa Merlion na yun. Darating yung araw na aagawin nya yung crush ko! Haha, miss ko na din sya. At a certain point of my life, narealize ko na yung word na "regret". Akala ko nga di na yun part ng dictionary eh.

Ilang gabi na akong nanaginip ng tungkol sa Singapore! Yung building na may blue na ilaw. Haha, parehong spot. Parehong scenario. Ewan, siguro wala lang akong ibang maisip kaya puro merlion ang inaatupag ko..

32 days

"True love doesn't have a happy ending, because true love never ends. Letting go is one way of saying I love you." -unknown

Mahigit one month na din pala after nang nangyari lahat. Ewan ko, siguro nga lipas na yung sakit. Brain cells ko na lang ata yung nage-emo.

Naglinis ako ng treasure box ko. Ewan ko ba kung bakit? Ang alam ko dapat natulog na agad ako dahil sa mahabang paglalakad sa megamall na nagtransform sa divisoria kanina lang dahil sa SALE! Badtrip, wala akong pera! Epekto na rin siguro nung cobra na binili ko dun sa tindahan. Ang totoo napilitan lang ako bumili kasi chix yung bantay.

Ewan ko kung anong meron dun sa treasure box ko. Eh puro lang naman ticket ng bus yun at resibo ng store na pinagbilhan namin ng pagkain. Siguro yun na lang yung treasure na maitatago ko para maibalik yung memories. Hanggang ngayon, nakakaramdam pa din ako ng lungkot pag naaalala ko. Akala ko madali mag-let go, madali lang palang sabihin. Siguro kulang pa ang isang buwan para tuluyang mawala yung sakit.

Antayin ko na lang maglaslas yung emong brain cells para tuluyan nang mawala yung bitter side -_-

Last na rin siguro toh ng ka-emohan ko.

Haha! Sa ngayon maglalaba na lang muna ako, wala na akong masuot..