Baseball

Ngayon ko lang to nagawa sa tanang buhay ko. At pinapangako kong ngayon ko lang naranasan ang bagay na toh. Hindi ko alam kung pwede ko bang ipagmalaki o itatago ko na lang ba ito hanggang sa aking pagtanda. Ngunit dahil sa labis na pagkabagabag ng aking kalooban na baka magmulto sila sakin, ibabahagi ko na lang sa inyo ang aking karanasan. Para kung sakaling may mangyari sakin, ay may nakakaalam ng aking storya.

Masaya akong nakaharap sa computer nang mangyari ang krimen na yun. Nagdo-download ako ng mga laro, nag-gagala sa internet at tumitingin na din ng video sa youtube nang may napansin akong kumaluskos sa bintana ng aking kwartong kinalalagyan. Di ito gaanong kalayuan sa pwesto ng computer na kinalalagyan ko kaya narinig ko kaagad ang dahan dahang kaluskos ng paa ng dumaan. Ngunit dala na din ng antok, inisip ko na lang na sa video lang ng aking pinapanuod ang narinig kong kaluskos.

Maya't maya, nakarinig ulit ako ng mga alikuskos na tila galing na naman sa paa. Di ko na pinalampas ang pagkakataong yun at tumayo na ako sa aking kinalalagyan. Liningon ko ang pwesto na pinaghihinalaan kong pinanggalingan ng tunog. Sa paglingon ko, nagulantang ako ng may nakita akong nakapwesto sa higaan ko at akmang may gagawing masama. Maitim sya. Kulay brown na halos ang panlabas nyang kulay at maiitim ang kanyang mga mata. Nagkatinginan kami. Eyes to eyes. Hinihintay ko na lang na kumurap sya para makagawa ako ng isang malupit na hakbang. Nang akmang susunggab na sya sakin, tila ba may AI na nakaprogram sa katawan ko at dinampot ang sandatang nakabalandra sa aking bandang paanan. Nang tumalon sya paabante sa akin ay hinampas ko sya na tila isang bola ng baseball at humandusay sya sa sahig. Gusto kong sumigaw nang mga panahong iyon ngunit walang boses na lumalabas sa aking bibig. Nangyari ang lahat ng iyon sa loob lamang ng ilang segundo. Grabe ang kabog ng dibdib ko ng panahong iyon. Kakaiba ang pakiramdam nang makita ko syang mahilo-hilo sa sahig. Natulala ako ng ilang segundo. Hindi ko alam kung mangingibabaw ang pagkamangha o takot dala ng aking krimen na ginawa. Tinignan ko ulit ang nakahandusay na katawan nya. Gumagalaw galaw pa ang paa nya. Nagdalawang isip pa ako kung gagawin ko ang susunod na hakbang ngunit dala ng takot ay tinuluyan ko nang wakasan ang kanyang buhay.

Sinuot ko ulit ang sandatang aking ginamit panghampas sa kanya. May silbi pa rin pala yun kahit nakanganga na. Hindi ko alam kung itutuloy ko ba o hahayaan ko na lang syang pumanaw sa cerebral hemorage na dulot ng aking pagkakahambalos gamit ang aking tsinelas. Nagdilim na ang paningin ko ng makita kong gumagalaw pa ang paa nya. Agad ko syang inapakan sabay takip ng tenga para di na marinig ang talsik ng kanyang laman. Natulala ako, pakiramdam ko babalikan ako ng kaluluwa nya. Paulit ulit na bumabalik sa pakiramdam ko ang anim nyang paa at brown nyang pakpak. Baka balikan ako ng isang libo nyang kamag-anakan.

Sa ngayon, napagtanto ko na dapat ay nagsasara pala ako ng bintana para hindi ako pasukin ng ganung nilalang..

Luneta

"Love makes the world go round. "

Isipin mo na lang kung walang love, edi sana walang valentines. Malulugi yung mga farm ng roses. Hindi cool ang red sa February. Hindi nagee-exist si kupido. Walang live show sa Luneta. At baka nabuo ka dahil lang sa gusto ng magulang mo magparami ng population ng mundo.

Bakit nga ba ang hilig natin sa mga love story na pelikula at telenobela? Pero pag naging action o kaya naman heavy drama, bigla na lang ayawan na. Kasi lahat tayo naghahanap ng romantic na love story ng buhay natin.

Kung loveless ka, hindi naman masamang hanapin yung love, kaso wag mo lang paabutin sa point na natuon na lahat ng atensyon mo sa paghahanap lang nun. Malay mo sa sobrang paghahanap mo, di mo mapansin nasa tabi mo na lang pala. Marami namang forms of love eh. Family, God, friends, pet o kahit san mo pa gusto yan ilagay. Kung gusto mo mahalin mo pa yung kapitbahay mo eh.

Love comes in the most unexpected way. Pwedeng galing sa langit, pwedeng galing sa ilalim ng lupa. Pwede din namang bigla na lang bubulaga. Kahit gustuhin mo sanang maging pang mtv ng isang kanta yung mga eksena, may pagkakataon pa din na magiging parang episode ng WOW mali yung magiging screenplay nito.

Pero, bakit nga ba pag love na ang pinaguusapan eh masyado nang affected lahat ng tao? Kumbaga nakukuha agad yung atensyon nila, pwera na lang siguro dun sa mga bitter, man-hater, o kaya naman gusto nang tumandang binata or dalaga. Simple lang, kasi lahat tayo marunong umibig.

Love someone na parang yun na yung last chance mo. Pag nakita mo na sya, wag mo nang pakawalan. Kung pupusta ka lahat-lahatin mo na. Malay mo, maka-jackpot ka pa. Kaso sabi nila, bago ka magmahal ng iba, mahalin mo muna yung sarili mo. Magtira ka naman daw kahit konti ba? Pwede mo naman sigurong ipusta lahat eh, wag lang biglaan. Pabarya-barya lang. Kung sakaling butata, at least may next na pamusta ka pa..

Ferris Wheel

Linggo nun. Nagtangka na akong umuwi sa bahay namin. Mahigit isang buwan na rin simula nang mag-istokwa ako sa kadahilanang pineke ko yung school grades ko at pinangako ko kay tatay na may scholarship akong makukuha. Saklap. Sa sobrang pagka-guilty eto ako ngayon, nagt-type. Eto na ata ang isa sa pinakamahirap na bagay na tinangka kong gawin. Daig pa nga yung space shuttle tsaka yung ferris wheel sa enchated e. Gusto ko sanang magpatulong at magpasama sa mga kaibigan ko, kaso kung kelan naman kelangan ko sila saka naman di ko mahagilap sa mga bahay nila. Kung sa bagay, kinaya ko ngang gawin mag-isa e, kaya ko pa kayang gawin ulet mag-isa? Moment of truth, parang andaming hadlang. Nagsimba ako sa kapitbahay namin na simbahan. Lampas alas-tres na rin yun kaya siguro walang misa. Palapit pa lang ako sa pinto ng simbahan ng makakita ako ng kabaong. Nagulat ako kasi di ko alam na may libing pala pag linggo at nagpapamisa pa mismo sa simbahan. Nagdasal lang ako saglit nang pagtayo ko eh may nakasalubong akong isa pang kabaong na dadalhin sa altar. Tsk. Nagmadali na akong lumabas ng simbahan para maka-recover.

Takot ako sa kabaong at sa nasa loob nito. Sa katunayan nga nung bata pa ako, nung namatay yung lolo ko e di ko man lang tinignan yung nasa loob ng kabaong nya. Pakiramdam ko kasi eh baka kindatan ako nung nasa loob. Tsaka ampanget ng ambiance pag may patay. May ilaw na orange, biskwit, baraha, majong, kape at iyakan. Pero sa kabilang banda nagkakaroon ng instant reunion yung mga magpipinsan.

Maraming outlet papasok ng looban kung san andun yung bahay namin. Kaya namili muna ako ng mas safe na ruta. Pinili ko yung sa backdoor ng looban. Malakas yung kabog ng dibdib ko. Nakasalubong ko pa yung mga kalaro ko nung bata pa ako, kaso parang di na ata nila ako kilala. Naglakad pa ako papasok. Nakakita pa ulet ako ng burol, masamang pangitain. Napaimagine tuloy ako, baka habulin ako ng kutsilyo ni nanay pag nakita nya ako at sumunod na akong iburol. Nakita ko dun yung ninang ko na nagto-tong its sa burol. Sa tingin ko, di nya na rin ata ako namumukaan kaya dumiretso na lang ako ng lakad. Dami kong nakakasalubong na pinsan. Napansin ko rin nakawhite na polo pala ako. Akala siguro nila multo ako kaya di nila ako pansin at ambibilis ng lakad nila. Nainis na ako sa di nila pagpansin kaya ako na yung nang-harang. Buti nakilala ako nung isa kong pinsan. Ayun, malapit na sana ako sa bahay kaso nagkaroon ng dahilan para magback-out. Alis kami ni pinsan. Sa pagkidnap ko sa pinsan ko, kulang na lang magpakalbo ako at magsuot ng salamin para talunin si boy abunda sa dami nung mga tanong ko. Nalaman ko na nagmigrate na daw yung pamilya ko papunta sa di nya alam na lugar. In short, wala na pala sila dun. Ayun back to zero na pala ako. Sana makita ko pa sila..